ตอนเริ่มเดินเมื่อตีสามกว่าๆนั้น จิตมันฟุ้งไปข้างนอกตลอดระยะเวลากว่า 40 นาทีแรก
ฟุ้งไปยังเรื่องที่มีผู้จะมอบรางวัลอย่างหนึ่งให้
มันฟุ้งก็ปล่อยให้มันฟุ้งไป
 
เดินไปจนฝ่าเท้าเริ่มมีอาการเมื่อย
เปลี่ยนอิริยาบทมานั่งที่โซฟา ขยับมือเคลื่อนไหวไปมา
แว่บหนึ่งที่จิตมันรู้ทันความฟุ้ง จิตมันก็ย้อนสรุปเป็นข้อธรรมอย่างหนึ่ง
จากนั้นอีกจิตหนึ่งก็บอกว่าอันข้อธรรมที่สรุปได้นั้น ก็อย่าได้พึงยึดถือ
อีกจิตหนึ่งผุดขึ้นแล้วบอกว่า "นี่แหละคือธรรมในธรรม" อย่าได้ยึดแม้แต่ธรรมที่ปรากฎ
แว่บนั้นเองที่เห็นสติแหวกจิตที่ฟุ้งมาตั้งมั่นได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง
ชั่วระยะเวลานั้น มือไม้ที่เคลื่อนไหวเหมือนกับเบาหวิว เคลื่อนไหวไปคล้ายมีกลไกของมันเอง
เราสักแต่เป็นผู้รู้ผู้ดู
สติตั้งมั่นแค่ชั่วระยะเวลาสั้นๆสัก 1-2 นาทีเท่านั้น
จากนั้นมันก็ฟุ้งมาใคร่ครวญ มาทบทวนข้อธรรมที่เข้าไปรู้นั้นอีก
 
ต้องรู้ธรรมในธรรมบ่อยๆ มากๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีก จึงจะเลิกยึดถือเคล้าเคลียอยู่กับมันได้
 

Comment

Comment:

Tweet